«O Celta é a expresión do desexo de modernidade de Vigo»

Manuel Bragado Rodríguez (Vigo, 1959) presenta este mércores na sede do Celta o seu novo libro: ‘Afouteza celtista’ (Editorial Elvira). A obra trátase dunha «gramática do fútbol celeste» que percorre os últimos anos do equipo esencialmente a través das crónicas publicadas polo autor no FARO -con fotografías do decano- baixo o epígrafe Campo do Fragoso. Celtista e abonado da grada de Río Alto, o activista galeguista repasa nestas páxinas -con prólogo do xefe de Deportes do xornal, Juan Carlos Álvarez- a historia recente do club e a súa importancia na identidade de Galicia. Ao mesmo tempo, destaca a adestradores como Eduardo 'Toto' Berizzo e Claudio Giráldez, a xogadores do tamaño de Mazinho, Mostovoi, Karpin e Makélélé e a «unha figura irrepetible como é Iago Aspas». «É o que máis me emociona, é o mellor xogador da historia do Celta», subliña.

— Que é o Celta para Manuel Bragado?

Eu son celtista desde que nacín porque na miña casa tanto o meu pai como o seu irmán eran celtistas desde os anos 40, razón pola cal ser do Celta para min non ten mérito ningún, é unha condición que herdei. Colectivamente, o Celta é, por unha parte, a expresión do desexo de modernidade da cidade de Vigo e, por outra, a expresión da identidade de Galicia. Son os dous compoñentes fundamentais do proxecto fundacional do cal celebramos hai dous anos o centenario. O Celta se formou coa intención de ser o gran equipo que necesitaba Galicia nas competicións españolas, que cando se fundou aínda non existían. E era o representante de Galicia como tal, de aí vén o seu nome de Celta, que coincide ao mesmo tempo co termo que utilizaban as Irmandades da Fala a partir daquel momento.

— Que vai atopar o afeccionado nas páxinas de ‘Afouteza celtista’?

Levo 30 anos escribindo este libro, desde as primeiras crónicas que apareceron sobre o fútbol na sección Campo de Granada, no FARO. E eses textos sobre fútbol que publiquei nas páxinas de Opinión convertéronse en crónicas nas páxinas de Deportes desde a temporada 2004-2005: falando con Ceferino de Blas -exdirector do decano-, propúxome que faláramos dos partidos do Celta desde o punto de vista dun afeccionado. Desas 300 crónicas que levo publicadas -baixo o epígrafe Campo do Fragoso-, en ‘Afouteza celtista’ recóllense aproximadamente un 10 % delas.

— Por que decidiu publicar xusto agora o libro?

A coincidencia da aparición do libro co gran momento do Celta é absolutamente fortuíta. E máis aínda cando o celtismo é unha forma de instalarse na vida cun optimismo escéptico, onde sempre hai que ser conscientes de que as ledicias e os logros van ser efémeros e que tamén vamos ter que padecer, como ocorreu esta mesma semana.

— O Celta de Claudio Giráldez é dos que máis lle están facendo desfrutar?

É moi ilusionante a situación actual do Celta de Giráldez e do novo celtismo que está, na miña opinión, desenvolvéndose dentro do centenario, sobre todo co cambio de política societaria. É para gozar, consciente sempre de que os nosos logros van ser austeros e que as decepcións e os padeceres pódense poñer igualmente sobre a mesa. Tamén é certo que nas últimas 20 temporadas, as que se recollen no libro, tivemos outros momentos interesantes como a Champions con Fernando Vázquez; outros bos con Luis Enrique e con Juan Carlos Unzué; e de gloria con Eduardo Berizzo, especialmente a semifinal da Europa League que queremos agora. De todos xeitos, é moi valioso que Claudio non se poña límites nos seus soños. Se quedamos na metade do camiño, tamén me parece comprensible. Non nos podemos decepcionar se non chegamos a Istambul, temos que estar satisfeitos coa temporada. Aínda así, agardo que con Claudio sexa posible, en algún momento, obter un logro histórico, porque que non conseguira o Celta un título máis alá de ser o primeiro equipo galego que obtivo un trofeo europeo... A pesar diso, de que o proceso é o máis importante e de que o xogo é o que máis valoramos, tampouco nos viría mal ter unha alegría un pouco máis desbordada que o habitual.

— Estase vivindo a época de maior unión entre a afección e o club?

A min emocióname moito a situación actual, tamén hai máis recursos actualmente para desenvolver a paleta emocional e este Celta é un dispositivo emocional extraordinario. Eu creo que ese vínculo é o que está enganchando a unha nova xeración que acode ao estadio, consciente do que é a afouteza celtista, que é asumir o que C. Tangana expresou dunha forma luminosa: «Na ledicia son celeste, celtista no padecer». Por outra parte, tamén hai que recoñecer que houbo outros momentos moi importantes con días felices na época de Horacio Gómez.

— Gustáballe máis o Balaídos de antes ou o de agora?

Quedan apenas dous anos para celebrar o centenario do estadio, que é o gran coliseo do celtismo, é un espazo sagrado, e a min, así pechado, paréceme que é precioso. Ten un xeito de coliseo británico, que é o fútbol que máis me gusta; creo que vai quedar moi xeitoso. Non teño moi claro e tampouco vou entrar nunha polémica que non sabería dirimir se é necesaria unha nova ampliación. Si é certo que creo que co novo aforo de trinta mil e co novo celtismo é moi ilusionante agardar a que se finalicen as obras canto antes e ver como funciona. Está moi bonito, non é motivo de queixa. O que si, ten algúns problemas de accesibilidade que deberían de ser mellorados, sobre todo na grada de Río, onde hai escasos elevadores.

— Como se ve o fútbol precisamente dende esa grada de Río Alto que ocupa dende que tiña 3-4 anos?

É un espazo moi cómodo para desfrutar do fútbol. Porque eu, e isto si sempre o recalco, son celeste, eu son celtista, pero o que me gusta tamén é o fútbol. E o que me gusta é o xogo. E eu creo que hai algo que se foi consolidando nas últimas tres décadas: que en Vigo e en Balaídos gusta o xogo bonito, esa idea do xogo propositivo, do xogo combinado, que creo que é un dos acertos fundamentais de Claudio. Por iso Rafael Benítez probablemente fracasou en Vigo.

— Que cre que lle espera ao Celta na Europa League?

A pesar de todas as circunstancias, creo que todos somos conscientes de que este ano hai unha oportunidade. O Friburgo é un rival difícil, pero alcanzable, dunha cidade, por certo, marabillosa, onde hai unha comunidade galega e unha comunidade celtista que vai apoiar moito. Despois, existe a posibilidade do que podería ser un escenario absolutamente incrible: que o Celta se clasifique para a semifinal e xogue contra o Braga, o que conformaría unha primeira eliminatoria da Gallaecia que remataría nunha hipotética final co Porto. Isto marcaría un fito histórico dos tres grandes clubs do norte da península... Sería un escenario absolutamente delirante.

— Hai algo na vida que lle faría perderse un partido do Celta?

Cando fun director de Xerais durante 24 anos, esa responsabilidade devorou o meu tempo de forma tremenda. Viaxei, fixen máis dun millón de quilómetros, pero a única condición que me puña era ir a Balaídos cando tocase. E de algún xeito para min iso tamén foi unha evasión. Agora que estou retirado, ir ao estadio forma parte da rutina. Vou sempre coa miña muller e, ás veces, tamén se xuntan a miña filla e o meu xenro, aínda que para eles é máis complicado porque agora temos un pequeno de 6 meses que xa é celtista.